Hij doet het weer!

Raar weer in augustus. Net april.

Wanneer we thuis met de auto vertrekken, regent het. Niet zomaar een beetje; het stort verbolgen neer...
Wanneer we 15 minuutjes later op bestemming komen, schijnt de zon. De regenboog hebben onderweg ergens gemist.

Ik maak er Wolleke op attent.

"Ja mama, de zon volgt mij!", half gemeend, half grappend.
"Volgt ze jou?"
"Ja, ze schijnt voor mij..."
"... op jouw Pad" (en hij heeft niet eens naar de Parelvissers gekeken! Zonlicht op jouw pad. En vergeet niet: het beste moet nog komen!)

Hij moest 's weten hoe juist hij dit inschat...
En - bovendien - waren er zich hier maar meer mensen van bewust...

Sterren in de ruimte

"Ik wil later naar de ruimte gaan."
"Dan zal je hard moeten studeren om astronaut te worden."

"Mmmm... En wat wil jij later worden, mama?"
"Ik wil later graag mama worden."

"Gewoon mama?" met een lichte ontgoocheling in Wollekes stem.
"Gewoon? Ik vind dat niet zo gewoon. Ik vind dat moeilijk. In elk geval moeilijker dan ik op voorhand gedacht had."

"Ja maar mama, wat wil je nóg later dan worden?"
"Oma!"

:-))

Honderdduizendmiljoen achtentwintig dertig!

Na een aantal weken contemplatie over 'de Dood' kaart de kleine filosoof van de familie een nieuw onderwerp aan: bolle buiken en baby's-to-be.

"Hoeveel kindjes wil jij, mama?"
"Graag nog eentje, dat zijn er dan drie in totaal. Jij, Muis en een Baby. Maar papa wil niet meer. En papa moet z'n zaadje planten bij mama. Anders lukt het niet.

Hoeveel wil jij er graag, Wolleke?"

Wolleke wil 's bewijzen dat hij goed kan tellen: "Honderdduizendmiljoen achtentwintig dertig baby's!"
En even snel voegt hij eraan toe: "En honderdduizendmiljoen achtentwintig dertig mama's!"

"Wowowow... ein Streber!," denk ik... "En waar ga je dan wonen?"
Alsof het de meest domme vraag is die ik kon stellen: "Ah hiér hè mama!"

Papa gaat nog wel wat mogen bijbouwen, vermoed ik. Een paar (?) tuinhuisjes erbij of zo...

Sterreke - deel II

- "Mama, Anneke is een Sterreke nu, hè?"
- "Ja Wolleke. En wanneer ze wil, kan ze terugkomen. Dan wordt ze terug een babietje in de buik van een mama."
- "Mama, zit een babietje in je buik?"
- "Nee, nu niet."
- "Dan kan Anneke ook een babietje in jouw buik worden. En dan terug "geboord" worden..."

Ik zie hem graag, m'n Wolleke!

Papa kookt

Papa kookt goed. Hij kan het goed en doet dat graag.
Mama iets minder. (We zullen maar in het midden laten of dit een bewuste zet is van mama, of niet.) Volgens papa beperken haar beste keukenkunsten zich tot stoofschotels. Lekker alles wat er nog te vinden is in de koelkast op een hoopje met véél olijfolie & véél look en dan maar sudderen in de oven!

En aangezien mama van papa geen stoofschotels mag maken in de zomer, kookt papa dan maar zelf. Onlangs biefstuk met champignonroomsaus en gebakken krielaardappeltjes.

"Willen jullie proeven van de lekkere saus, kindjes?"
"Nee, alleen maar vlees en patatjes". Geef Muis vlees en je hoort ze niet meer.

Wolleke wil wél saus. En vlees. En krieltjes. En zelfs paddenstoelen.
Hij is in de wolken: "Papa is de beste kok van de héle wéreld!"
"Wel niet zo goed voor m'n lijn, met al die room.
"Welke lijn, mama? Wat bedoel je?"
"Met 'lijn' duiden de mensen aan of je dik of dun bent, slank of voller."
"Of een slappe lijn, mama?"

'k Weet niet goed wat hij hiermee bedoelt... Eten is dansen op een slappe koord? Of het jojo-effect?

Nog een sterretje...

In de lente van dit jaar heeft de veearts onze Robbedoes een finaal spuitje gegeven. Hij had een snelgroeiende kiste op z'n ruggengraat en opereren was te riskant.

Wolleke is er mee bezig, toch wel heel dikwijks...
"Krijgt Robbedoeske nu ook een begrafenis in een witte kist, net zoals Anneke?"

Of:
"Zeg Mama, nu kan Anneke gaan wandelen met Robbedoeske... Ze kunnen daarboven springen van sterreke naar sterreke..."

Ik zie ze 't al doen. Ik hoop dat ze zich amuseren!

Eén van onze favoriete sterren...

Ik wil Anneke 's bellen. Zomaar eens. Wat bijkletsen, onnozel doen, hoe vriendinnen van jaren met elkaar omgaan.
Lachen met haar onnadoenbare imitatie van een franstalige Miss België-kandidaat; blonde wichten met het IQ van een goudvis, die de klemtoon helemaal verkeerd leggen.
"Ik ben Aurélie van Liège en ik houd van de weréldvreed."
"Wat wilt u daar dan concreet mee doen?"
"Ik bekgrijp niet vraag?"

Anneke is er niet. Althans hier niet meer. Eind vorig jaar op een mooie herstavond gestorven in Bordet, Brussel. Naast haar waakten D., een andere vriendin, en haar papa.

Voor de kinderen is Anneke nu een 'sterreke'. Voor mij ergens ook. Ze is er nog.

Op onverwachte momenten duikt ze op. Leuke momenten, ze doen me glimlachen...
Op de radio. Everything but the Girl. "And I miss you, like the desert miss the sun."
Nooit beseft op dat moment toen dat die tekst nu zo van toepassing zou zijn...