Kip of hond?

'Wat wil jij later worden, mama?' vraagt Wol.

Omdat ik denk dat hij weer naar al m'n toekomstige beroepen vraagt, wil ik alweer m'n oma-verhaal opdiepen.

Maar dan: 'Een kip of een hond, mama?'

Een beetje verbaasd door de vraag, en niet onmiddellijk adrem, stel ik hem op mijn beurt een andere vraag: 'En jij Wol?'

'Eerst twee keer een papa en dan een hond!'

Of de invloed van mijn denken op m'n kinderen. Hij is er al goed mee weg, met het principe van reïncarnatie...

Tijd voor iets anders? Een nieuwe uitleg, een nieuwe uitdaging?
Ook al voor mij?

Geen energie gaat verloren, ze verandert van vorm

'Mama, niemand gaat echt dood, hè.'

'Dat is wat ik denk, ja Wolleke. Je gaat niet écht dood. Je verandert van vorm. Je wordt een sterreke en als je wil, kan je dan terug geboren worden.' Ik besef dat het een kinderlijke voorstelling is van wat ik denk, maar het komt wel hierop neer.

'Als ik doodga. Ga je mij dan terug Wol noemen?'

'Ik hoop dat ik eerder een sterretje mag worden, Wolleke. Ik hoop dat ik jou en Muis mag zien opgroeien en dat ik een oma kan worden. Als jij doodgaat, word je iemand anders. Misschien wel een Pitoe'ke als je daar zin in hebt.'

Hij verzinkt terug in z'n gedachten.

En dan plots: 'Ga je dat Pitoe'ke dan Wol noemen?'

;-)

Mooi(er)

We hebben een discussie, Wol en ik.

"En waarom mogen jongetjes zich niet schminken?"

Hij kijkt even schuin de hoogte in, alsof het antwoord daar ligt.
"Als jongetjes zich schminken, moeten die jongens met andere jongens trouwen."

Mmm nice try, denk ik.
"Maar waarom schminken meisjes zich dan?"

"Ah mama! Om zich mooier te maken natùùrlijk..."
(Domme vraag dus.)

Ik probeer nog: "Dus...
jongens zijn mooier dan meisjes, want die moeten zich niet schminken?"

Over deze stelling moet hij diep nadenken.
Niet alleen kindjes, maar ook mama's kunnen soms lastige vragen stellen.

Ik verwacht dan wel een antwoordje over een maandje...
Keep u posted!