Met kerst is de sint bij oma geweest.
Enige tijd later dus, maar de kinderen leren alvast dat geduld een schone deugd is.
En wat bracht deze heilige kindervriend voor Muisje?
Een KOETJE natuurlijk!
Een zachte zwartwitte middelgrote knuffelkoe.
De andere koetjes hebben haar grootmoedig opgenomen in hun kudde in Muisjes bed.
En muis en mama hebben haar 'Lily' genoemd.
woensdag, januari 10, 2007
Dino-sauna
Op hotel. Mét sauna.
Heb er wel zin in met m'n aankomende sinusitis.
"Muisje, ga je mee met mama naar de sauna? Lekker warm..."
"Nee!"
"Kom Muis, da's plezant hoor. Gewoon even proberen."
"Nee!"
Even later:
"Mama, is het een echte of een valse?"
"Hoezo Muisje? Een echte natuurlijk."
"Is dat niet gevaarlijk?"
"Maar nee, gewoon lekker warm. En we gaan maar eventjes."
"Dan ga ik mee."
Nog even later, nét voor ik de deur van de sauna opendoe...
"En waar is diedino-saurus nu?"
Heb er wel zin in met m'n aankomende sinusitis.
"Muisje, ga je mee met mama naar de sauna? Lekker warm..."
"Nee!"
"Kom Muis, da's plezant hoor. Gewoon even proberen."
"Nee!"
Even later:
"Mama, is het een echte of een valse?"
"Hoezo Muisje? Een echte natuurlijk."
"Is dat niet gevaarlijk?"
"Maar nee, gewoon lekker warm. En we gaan maar eventjes."
"Dan ga ik mee."
Nog even later, nét voor ik de deur van de sauna opendoe...
"En waar is die
zondag, december 24, 2006
Schrijven
Ik vind het wel fun. Schrijven.
Inspiratie komt dikwijls 's nachts. Tussen drie en vijf als ik wéér eens wakker lig.
'k Merk ook een eigen stijl.
Korte zinnen. Soms zonder werkwoord.
Moet waarschijnlijk een onbewuste afkeer zijn van vroegere Latijnse volzinnen, met bijzinnen, gerundia, zonder leestekens, zelfs soms geen punten (full stop), en van wel zeven regels lang.
Zelfs dààr geraak ik niet. Oef!
Arma virumque cano Troiae qui primus ab oris Italiam fato profugus... et cetera.
Afkeer ook van archaïsche secretaresseteksten. Haha! Vooral leuk als je weet dat ik in het dagelijkse leven, ja, secretaresse ben.
Of "management assistent" met wat duurdere woorden...
Jammer dat titels zich niet laten voelen in je portemonnee.
Toch wel ook een voorkeur voor licht verouderde woorden. "Thans".
Of woorden die niet iedereen onmiddellijk begrijpt. Even opzoeken. "Liederlijk".
Writer's block?
Ja toch wel.
Geen nood: geen inspiratie, geen tekst.
Forceren is geen optie.
Tekst moet groeien. Eerst een zaadje in gedachten.
Langzaamaan rijpen. Tenslotte groeien en bloeien en bijblijven.
Valt het op dat ik weer heb wakker gelegen vannacht?
Inspiratie komt dikwijls 's nachts. Tussen drie en vijf als ik wéér eens wakker lig.
'k Merk ook een eigen stijl.
Korte zinnen. Soms zonder werkwoord.
Moet waarschijnlijk een onbewuste afkeer zijn van vroegere Latijnse volzinnen, met bijzinnen, gerundia, zonder leestekens, zelfs soms geen punten (full stop), en van wel zeven regels lang.
Zelfs dààr geraak ik niet. Oef!
Arma virumque cano Troiae qui primus ab oris Italiam fato profugus... et cetera.
Afkeer ook van archaïsche secretaresseteksten. Haha! Vooral leuk als je weet dat ik in het dagelijkse leven, ja, secretaresse ben.
Of "management assistent" met wat duurdere woorden...
Jammer dat titels zich niet laten voelen in je portemonnee.
Toch wel ook een voorkeur voor licht verouderde woorden. "Thans".
Of woorden die niet iedereen onmiddellijk begrijpt. Even opzoeken. "Liederlijk".
Writer's block?
Ja toch wel.
Geen nood: geen inspiratie, geen tekst.
Forceren is geen optie.
Tekst moet groeien. Eerst een zaadje in gedachten.
Langzaamaan rijpen. Tenslotte groeien en bloeien en bijblijven.
Valt het op dat ik weer heb wakker gelegen vannacht?
Boys will be boys.
Na alle verbouwingen thuis & elders, heeft Papa sinds kort weer een nieuw project.
DE KEVER.
Geen lieveheersbeestje uit de klimop.
Geen vroege meikever, zich vergist van seizoen.
Nee, een nu nog roestvol karretje met gaten. Bovendien uit z'n geboortejaar, 1971.
Wol is in de wolken. Papa heeft immers de Kever aan hem beloofd. Als hij af is.
In het tempo en met het gebruikelijk enthousiasme van Papa zo ongeveer tegen Pasen.
Anderen doen er jàren over. Papa enkele maanden.
Dus als hij af is, mag Wol er mee rijden. Denkt hij.
'k Leg hem uit dat z'n voetjes nog niet aan de pedalen kunnen. Dat hij niet kan schakelen, remmen of gas geven.
"Oh maar mama, jij mag ook wel met mijn Kever rijden hoor."
Lief!
DE KEVER.
Geen lieveheersbeestje uit de klimop.
Geen vroege meikever, zich vergist van seizoen.
Nee, een nu nog roestvol karretje met gaten. Bovendien uit z'n geboortejaar, 1971.
Wol is in de wolken. Papa heeft immers de Kever aan hem beloofd. Als hij af is.
In het tempo en met het gebruikelijk enthousiasme van Papa zo ongeveer tegen Pasen.
Anderen doen er jàren over. Papa enkele maanden.
Dus als hij af is, mag Wol er mee rijden. Denkt hij.
'k Leg hem uit dat z'n voetjes nog niet aan de pedalen kunnen. Dat hij niet kan schakelen, remmen of gas geven.
"Oh maar mama, jij mag ook wel met mijn Kever rijden hoor."
Lief!
zaterdag, december 23, 2006
Over blogs en bloggen.
En gisteren in de krant.
62 miljoen blogs telt de wereld.
Sinds eind juli dit jaar zijn er 12 miljoen bij gekomen.
Ik beken.
Het wereldwijde net als een kakefonie van geluidloze woorden.
Een muisstille spraakwaterval. Maar géén kleintje, nee. De Niagara Falls vervallen in het niets. Oogverdovend.
Allemaal woorden die voordien gewoon bleven hangen in gedachten, hooguit 's gewisseld met een zielsvriend.
Ik moet denken aan Bram Vermeulen: "Ik heb een steen verlegd op aarde."
Blogs verzekeren onsterfelijkheid.
Ook al zijn ze in oorsprong bedoeld voor oma die 120 kilometer verder woont.
62 miljoen blogs telt de wereld.
Sinds eind juli dit jaar zijn er 12 miljoen bij gekomen.
Ik beken.
Het wereldwijde net als een kakefonie van geluidloze woorden.
Een muisstille spraakwaterval. Maar géén kleintje, nee. De Niagara Falls vervallen in het niets. Oogverdovend.
Allemaal woorden die voordien gewoon bleven hangen in gedachten, hooguit 's gewisseld met een zielsvriend.
Ik moet denken aan Bram Vermeulen: "Ik heb een steen verlegd op aarde."
Blogs verzekeren onsterfelijkheid.
Ook al zijn ze in oorsprong bedoeld voor oma die 120 kilometer verder woont.
Gelukspillekes
Vanochtend in het nieuws.
Het verbruik van antidepressiva en kalmeringsmiddelen ligt enorm hoog in bejaardentehuizen. Meestal nog 's gecombineerd.
Vandaar!
Ik krijg waanideeën van altijd goedgezinde bejaarden. Je mag je mopje wel vijf keer herhalen - en het mag zelfs een flauw mopje zijn - oma zàl gniffelen.
Een barslechte charmezanger. En toch zwaait opa in rolstoel nog met z'n handen. Een ander oudje zonder tanden wiegt met het hoofd. Verder wel geremd vanwege de artrose.
Maar anderzijds mogen ze wel doodvallen, cru gezegd. Hetzelfde artikel vermeld een (te) gering verbruik aan geneesmiddelen tegen hart- en vaat ziekten.
Waar zouden ze antidepressiva nog in grote masse kunnen verbruiken?
Het leger? Politie? Politie uw vriend. Jaja...
Flatliners. Hoe jammer.
Geen highlandhoogtes. Geen steile dieptes.
La vie comme une longue fleuve tranquille, mais non voulue et forcée.
---
Geef mij maar een glaasje rode wijn, een goed gesprek en aangenaam gezelschap.
Een beetje vuur, wat passie, mag er zijn.
---
Uit De Morgen - 23/12/2006
Iets minder dan de helft van de rusthuisbewoners neemt antidepressiva, tegenover minder dan 10 procent voor een doorsneebevolking, alle leeftijden samen. Dat meldt het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE).
Een rapport van het KCE toont het opvallend hoog langdurig gebruik van antidepressiva en kalmeermiddelen in rusthuizen aan. Opvallend is ook dat weinig goedkope geneesmiddelen gebruikt worden. Rusthuisbewoners blijven ook opvallend trouw aan hun huisarts. Het KCE pleit voor een coördinerende arts in rusthuizen die zeggenschap zou hebben in het geneesmiddelenbeleid.
---
http://movies2.nytimes.com/gst/movies/movie.html?v_id=29212
over de film: "La vie est une longue fleuve tranquille" °1987
Awards
Best Original Screenplay (win) - Florence Quentin - 1988 French Academy of Cinema
Best Original Screenplay (win) - Etienne Chatiliez - 1988 French Academy of Cinema
Best First Film (win) - Etienne Chatiliez - 1988 French Academy of Cinema
Most Promising Young Actress (win) - Catherine Jacob - 1988 French Academy of Cinema
Best Supporting Actress (win) - Hélène Vincent - 1988 French Academy of Cinema
Het verbruik van antidepressiva en kalmeringsmiddelen ligt enorm hoog in bejaardentehuizen. Meestal nog 's gecombineerd.
Vandaar!
Ik krijg waanideeën van altijd goedgezinde bejaarden. Je mag je mopje wel vijf keer herhalen - en het mag zelfs een flauw mopje zijn - oma zàl gniffelen.
Een barslechte charmezanger. En toch zwaait opa in rolstoel nog met z'n handen. Een ander oudje zonder tanden wiegt met het hoofd. Verder wel geremd vanwege de artrose.
Maar anderzijds mogen ze wel doodvallen, cru gezegd. Hetzelfde artikel vermeld een (te) gering verbruik aan geneesmiddelen tegen hart- en vaat ziekten.
Waar zouden ze antidepressiva nog in grote masse kunnen verbruiken?
Het leger? Politie? Politie uw vriend. Jaja...
Flatliners. Hoe jammer.
Geen highlandhoogtes. Geen steile dieptes.
La vie comme une longue fleuve tranquille, mais non voulue et forcée.
---
Geef mij maar een glaasje rode wijn, een goed gesprek en aangenaam gezelschap.
Een beetje vuur, wat passie, mag er zijn.
---
Iets minder dan de helft van de rusthuisbewoners neemt antidepressiva, tegenover minder dan 10 procent voor een doorsneebevolking, alle leeftijden samen. Dat meldt het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE).
Een rapport van het KCE toont het opvallend hoog langdurig gebruik van antidepressiva en kalmeermiddelen in rusthuizen aan. Opvallend is ook dat weinig goedkope geneesmiddelen gebruikt worden. Rusthuisbewoners blijven ook opvallend trouw aan hun huisarts. Het KCE pleit voor een coördinerende arts in rusthuizen die zeggenschap zou hebben in het geneesmiddelenbeleid.
---
http://movies2.nytimes.com/gst/movies/movie.html?v_id=29212
over de film: "La vie est une longue fleuve tranquille" °1987
Awards
Best Original Screenplay (win) - Florence Quentin - 1988 French Academy of Cinema
Best Original Screenplay (win) - Etienne Chatiliez - 1988 French Academy of Cinema
Best First Film (win) - Etienne Chatiliez - 1988 French Academy of Cinema
Most Promising Young Actress (win) - Catherine Jacob - 1988 French Academy of Cinema
Best Supporting Actress (win) - Hélène Vincent - 1988 French Academy of Cinema
donderdag, december 14, 2006
'k Heb de zon zien zakken in de zee - deel 2
Vanavond.
Opnieuw rijden we met z'n drietjes naar huis.
Opnieuw een warme diep-oranje zonsondergang.
"Kijk kindjes, de zon is bijna verdwenen!"
"Waar gaat ze naartoe, mama?"
"Tja, waar gaat ze naartoe? Zeg 's, Wolleke."
"Ik wéét het: de zon zàkt in de zee!". Triomf!
"Ah, mijmer ik, dus neemt ze haar avondbad?"
"Maar mama toch! De zon heeft toch geen handjes of voetjes! Zelfs geen gezicht om te wassen!"
("Domme, domme mama...", zie ik hem nog denken.)
"Maar zou het dan niet lekker warm in de zee worden? Zo met de zon erin? Een lekker warm zonnebad..."
Opnieuw rijden we met z'n drietjes naar huis.
Opnieuw een warme diep-oranje zonsondergang.
"Kijk kindjes, de zon is bijna verdwenen!"
"Waar gaat ze naartoe, mama?"
"Tja, waar gaat ze naartoe? Zeg 's, Wolleke."
"Ik wéét het: de zon zàkt in de zee!". Triomf!
"Ah, mijmer ik, dus neemt ze haar avondbad?"
"Maar mama toch! De zon heeft toch geen handjes of voetjes! Zelfs geen gezicht om te wassen!"
("Domme, domme mama...", zie ik hem nog denken.)
"Maar zou het dan niet lekker warm in de zee worden? Zo met de zon erin? Een lekker warm zonnebad..."
Abonneren op:
Posts (Atom)
