Melancholie

Duurt november alweer te lang? Die ellendig korte dagen.
Regent het te veel? Te veel grijs op straat?
Te vaak te donkere, te mistroostige mensen onderweg?
Mensen die je ziet, maar ze kijken je niet aan.
Toeterende geërgerde auto's en te veel files?

Ruitenwissers heen en weer. Liedje op de radio.
'Ze zeggen dit en ze zeggen dat.
Over de regen weet elk één wel wat;
Ze zeggen: Loop maar niet op straat na tien.
Maar het was precies een treffer van achttien karaat, Kristien.
(...)
Ik hield nooit meer van de regen als toen.
Het lijkt wel alsof we hadden zo een bui vandoen.'
Vergeten muziekje en vergeten tekst.
Maar het verleden is opeens zo intens nabij.
Vijftien jaar, Anne en ik luidkeels zingend in de klas.
Volop fun en giechelen.

En nu: melancholie. Ik huil, stil.

Storm

Lekker weertje vandaag.
En uitstekend (!) voor m'n "coiffure".

Nog een bezem en een lange paarse cape mankeren. En als toetje, een harige pukkel nét naast m'n neus... Hèhèhè.

"Vlieg met me mee, over de regenboog, rainbow..."

Allo allo?

De nieuwste versie van het Mega Mindy-lied. Aangepast door zoonlief.

"Ik ben Mega Mindy, Mega Mindy!
'k ben een échte superheld
Die elke boef op aarde belt!"

Amai!
Serieuze telefoonrekening moet dat meiske hebben....

Hopelijk heeft ze Skype!

---

Graag verwijs ik hier ook naar een geniale vondst van kinderen van een andere mama...

38

Achtendertig vandaag. Acht-en-dertig!!
Veertig min twee. Of twee maal negentien.
Terwijl ik binnenin nog steeds dezelfde zotte doos ben.
Iets verantwoordelijker, dat wel. En milder.
Alleen als ik in de spiegel kijk, verwacht ik telkens een jonger gezicht.

Gek.
Zou dat ook nog zo zijn als ik achtentachtig word?
Ik vermoed van wel:
'Hoe oud bent u, mevrouw?'
'Achtentwintig. Denk ik.'
(M'n geheugen zal tegen dan wel z'n beste tijd gehad hebben, nietwaar!)

Gelukkig ook veel lachrimpeltjes. Dààr ben ik wel trots op.

Het doet me niet echt iets, ouder worden.
Gewoon. Part of the game.
De enige manier om lang te leven.

Ik gniffel.
Zus: 'Papa, jij lijkt precies wel op een opa!'

En ik vis naar een complimentje van m'n dochter en hoop dat ze me jonger schat dan Lief: 'En mama dan, Muis?'

Ze kijkt me verbaasd aan: 'Nee, mama!'
Helaas!
'Geen opa, maar een oma, hè!'

Lekker!

Ik zie ze graag, m'n twee kleintjes. We knuffelen veel en geven mekaar veel kusjes. En we kunnen ook stevig ruziemaken. Ook dàt hoort erbij.

's Avonds maken we tijd voor elkaar. Een beetje zot doen en samen lachen, de dag overlopen of een verhaaltje vertellen. Of zingen. Hoeba-hoeba-hoeba-hop-hop-hop.

Als Wol gaat slapen, vraag ik hem of ik hem mag opeten.
'Zodat ik je altijd bij mij heb.' Dat mag niet.

'En enkel je oor dan?'
Dat wel.

Waarna ik haphaphap in z'n oor en hij giechelt als een zot gibbergatje.

Geluk zit in kleine dingen. Oorsmeer bijvoorbeeld.

Wij zijn twee vrienden

Nieuw avondritueel.

Muis is ermee begonnen. Als ze gaat slapen, geeft ze mij nog een dikke knuffel en zegt: 'Mama, jij bent m'n beste vriendje!'
Lief hè! Hopelijk zegt ze dat nog als ze dertien is.

En plots viel dit mij in. Elke avond weer opnieuw zing ik.
Tot onze laatste snik.



Beste lezer, neem het mij niet kwalijk als u vannacht niet kan slapen en meezingt... Het is irritant aanstekelijk!

(Voor de generatiegenoten: het dateert uit 1978!)

Stan

Bericht van de ouders van Wardje en Noor.

Stan is vorige woensdag geboren.

Geen persoonlijke geboortecadeautjes, wel een storting op het Kinderkankerfonds of voor het Olivia Hendrickx Research Fund.

Een mooi leven wens ik je, Stan!