Wol op tv

Wol kondigt blauwweg aan:
'Mama, ik wil op tv!'

'Da's nu toch niet moeilijk, Wolleke. Ik zal alle kaarsjes ervan af halen zodat je er kan opzitten.'

'En daar gaan we weer...', zie ik hem denken.
'Maar néén mama: in de tv!'

'In de tv? Da's al wel wat moeilijker (en zal al helemaal niet meer gaan met een flatscreen, bedenk ik). Eerst 't glas en alle machinerie eruit halen. Dan kan je wel in de tv. Denk ik.'

Wol antwoordt al niet meer.
Een mama in een tegendraadse bui. Dààr kan je niet veel mee doen.

Storm

Lekker weertje vandaag.
En uitstekend (!) voor m'n "coiffure".

Nog een bezem en een lange paarse cape mankeren. En als toetje, een harige pukkel nét naast m'n neus... Hèhèhè.

"Vlieg met me mee, over de regenboog, rainbow..."

Allo allo?

De nieuwste versie van het Mega Mindy-lied. Aangepast door zoonlief.

"Ik ben Mega Mindy, Mega Mindy!
'k ben een échte superheld
Die elke boef op aarde belt!"

Amai!
Serieuze telefoonrekening moet dat meiske hebben....

Hopelijk heeft ze Skype!

---

Graag verwijs ik hier ook naar een geniale vondst van kinderen van een andere mama...

Wij zijn twee vrienden

Nieuw avondritueel.

Muis is ermee begonnen. Als ze gaat slapen, geeft ze mij nog een dikke knuffel en zegt: 'Mama, jij bent m'n beste vriendje!'
Lief hè! Hopelijk zegt ze dat nog als ze dertien is.

En plots viel dit mij in. Elke avond weer opnieuw zing ik.
Tot onze laatste snik.



Beste lezer, neem het mij niet kwalijk als u vannacht niet kan slapen en meezingt... Het is irritant aanstekelijk!

(Voor de generatiegenoten: het dateert uit 1978!)

En nog eentje...

In de auto. Nog een verhaaltje van Wol vandaag.
'Een luipaard rijdt in volle vaart tegen wel 300 km per uur!'

'Rijden, Wol? Hoe bedoel je? Op rolschaatsen dan?'

Terwijl ik dit visualiseer, hoor ik hoe Wol hetzelfde doet: hard gegiechel op de achterbank.

'Nee mama! Ik bedoel: een luipaard loopt tegen wel 1000 km per uur.'
'Duizend kilometer? Zo rap als een vliegtuig dan?'

En Muis zet in: 'Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Neen, dat is het niet! Het is Mega Mindy die je aan de hemel ziet!'

---

Ik weet het weer: wat een geluk heb ik met zo'n supertoffe kinderen!! We zitten op dezelfde golflengte. Kan het ook anders?
Echt zo een paar waar je graag uren mee aan de toog hangt op een lome vrijdagnacht. Tot over een 15 jaar...

Spin

Veel spinnen in de tuin. En spinnenwebben.
Elke keer weer een uitdaging om spin- en webloos bij de brievenbus te geraken...

'Weet jij waarvoor een spinnenweb dient, Wolleke?'
'Ja: dieren blijven in het spinnenweb hangen en de spin eet die dan op.'
'Dieren, Wol? Een hond of zo?'


'Ha nee hè mama! Kleine diertjes!'
'Insecten dan?'
'Ja, insecten!'

Dit is Monty Python in spé. Gewéldig!

Waar een Wol is, is een weg.

Fietsdag op school.
Ik was het vergeten (té veel andere dingen aan m'n hoofd, waaronder véél studeren!), maar Wol kon toch nog een fietsje van een ander klasgenootje lenen.

En plots valt de euro.

'Heb je met een gewoon fietsje gereden? Zo eentje zonder wielen?'
'Zonder wielen, mama?, vraagt Zoon. 'Dat kan niet, hoor! Dat gaat niet vooruit!'
De kritische bijdehand! (Hoe veel kan een kind op z'n mama lijken?)
'Ik bedoel: zonder zijwieltjes.'
'Ja natuurlijk, mama!'

Maar zo 'natuurlijk' is dat niet.
Want al méér dan een jaar probeerden we Wolleke te leren fietsen zonder zijwieltjes. Vruchteloos!
Ontelbaar de keren dat we -stevig joggend- erachteraan liepen. Wol op z'n fietsje met bezemsteel eraan vastgehecht. En Lief of ik puffend erachter. Met telkens hetzelfde resultaat: het decor in. Of bij gebrek aan decor: onvermijdelijk tegen de vlakte. Tot uiteindelijk zelfs Wol niet meer wilde...

Tot nu. Ineens kan hij het wel.

Ik herken een patroon.
Voor z'n vijfde verjaardag mocht Wol leren zwemmen. Dat ging prima met de zwemjuf. Maar o wee, niet met ons! Terstond zou hij kopje-ondergaan en verdrinken.

Totdat we op reis gingen. En Wol niet alleen op de zwemglijbanen mocht, totdat hij kon zwemmen zonder bandjes. En -op slag- ging het wel.

Waar een Wol is, is een weg!

Aan de aandachtige lezer

Heeft. U. Het. Al.

Opgemerkt?

Ik hou van korte zinnen.

Intussen

Intussen is de badkamer gestofzuigd en gepoetst.
Want denkt u dat een man het massagraf zou opmerken?
No way! Net zo min als dat hij opmerkt dat ik er eigenlijk wel goed uitzie... (Het tegendeel zou hij uiteraard wél zien: 'Tiens, je hebt precies wallen onder je ogen, moet ik je bij de vuilzakken buiten zetten?).

Mannen!
't Is handig in huis. Maar ook weer niet té lang.

;-))

Massamoord

Eerst namen ze de keuken over. Ze bleven maar komen, ik weet niet van waar. Een heel leger. De ene na de andere, in colonne. En dus verwijderde ik al het zichtbare voedsel, zodat ze zouden omkomen van honger. Dàt hielp niet echt. Hier en daar wel een uitgedroogd kadaver, maar de meerderheid sloeg dapper terug.

En wat later veroverden ze ook de badkamer. Met tientallen en tientallen kropen ze uit de verwarming. Vastbesloten. En nog steeds op zoek. Naar wat? Ik weet het nog steeds niet. Want in de badkamer bewaar ik logischerwijs geen voedsel noch drank.

Tijd voor actie.

Drie groene lokdozen voor de prijs van twee. Ik was alvast gelokt! Ok, nog eentje extra voor als er nog een ander leger elders zou opduiken. Lokdozen dus.

Ja. Dat doen ze wel. Lokken. In eerste en enige instantie.
Maar vernietigen? Nee hoor.

Die verdomde wriemelbeesten blijven taai en keihard leven.

Lief zegt: 'Lààt ze toch leven, ze doen niemand kwaad.'

Maar daarnet overschreden ze een psychologische grens. Ik zag een gevleugeld, ietwat trager en groter exemplaar. Als ze verdorie ook nog beginnen rond te vliegen, terwijl ik me sta af te drogen!

Terwijl ze op mij naar boven kropen in een nutteloze poging tot weerstand, mepte ik ze één voor één dood met m'n groene strandslippers.

Een massagraf aan de wc. Maar ik laat ze er nog even liggen...
Voor Lief!

---

(gniffel!)

Things to do - the sequel

Zie post vorige zaterdag.

Wassen donkerblauwe katoenen Ikea-overgordijnen badkamer: Check!
Voldoende proper: Check!
Ruiken lekker naar verse groene bloemenweiden: Check!
Badkamerschimmel verdwenen: Check! (min of meer)

Maar ook.

Beetje gekrompen: Check!
Stevig verrimpeld: Check!

---

Blauw bleven ze.
En uiteindelijk ook groener dan nieuwe te kopen, niet?

Plopsautootjes

'Mama, ik rij graag met de boksautootjes!'

'Muis, de botsautootjes, bedoel je zeker? Die van de kermis of die van Plopsaland?'

'Jaja, de Plopsautootjes!'

--

Ik denk onwillekeurig aan de Fixkes.

We telden al ons geld veur de kermis
showen in de boksauto’s...

Even kort

Het meest logische is om deze blog van onder naar boven te lezen.

En niet omgekeerd, zoals u - beste lezer - nu doet...

Things to do

Als ik ooit 's vijf minuten tijd heb... Om het met Louis Neefs te zeggen.
Nooit dus.

- overgordijnen wassen (of uiteindelijk toch 's nieuwe kopen?)
- stof afnemen van bovenkant kasten (helpt 's blazen ook?)
- kasten 'schommelen' (Westvlaamse uitdrukking. Vertaald naar het Brabants: 'uitmesten')
- ramen buiten lappen (zolang er gordijnen voor hangen, zie ik niet hoe vuil ze precies zijn)
- onkruid wieden (laat het gras maar groeien!)
- foto's van kinderen als baby's inkleven in een album
- éindelijk dat lichtblauwe lange kleed maken, waarvan ik de stof al meer dan 10 jaar heb (ook al ben ik intussen van m'n blauwe naar m'n rode periode overgegaan; ik lijk Picasso wel ;-))

De lijst is niet-limitatief.

Gelukkig zijn intussen wel al de belastingsbrieven ingevuld. Tiens, da's iets voor een volgende post... Wordt vervolgd.

Haardvrouw

Vanmorgen mijmerde ik over 'vrouw-aan-de-haard'.
Ongetwijfeld een uitdrukking uit een langvervlogen net-na-de-oorlog tijdperk én ongetwijfeld uitgevonden door een oubollige, conservatieve man-met-standing.

Vroeger - in m'n kinderlijke fantasie - zag ik zo'n haardvrouw dan breien bij het open vuur. Stoofpotje pruttelend op dat vuur. Wollen sokjes aan, lekker warm. Knuffeldekentje over de kouwelijke knieën. Kindjes braaf spelend met één autootje voor diezelfde haard. En zelf wachtend - volledig gekrulspeld - op de thuiskomst van vader-de-man.

It's all so quiet, all so still.

Wat wil nu het toeval? Ook ik ben deeltijdse vrouw-aan-de-haard. Deeltijds voor een weektaak min vierentwintig achtendertigste, tijd waarin ik vrouw-op-haar-werk speel.

Alleen: een haard hebben we niet. Stoofpotjes mag ik niet maken van manlief (en dus laat ik hem meestal zelf koken - slim van mij, hè!). Sokjes vervangen door teenslippers. En tijd om te breien? Wanneer dan wel? 's Nachts??
Kindjes braaf spelend? Ja, af & toe gebeurt dat wel eens... Maar dan niet als ze stil in hun kamer zitten, terwijl ik voor de 5de keer die week stofzuig en hun rommel opruim. Stil in de kamer zitten, wil meestal zeggen: kattenkwaad uithalen. Moeder-aan-de-haard kan dàn maar beter gaan checken.

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen.
Onderschat het leven van de huisvrouw niet; ze heeft nooit gedaan.
Plannen, vooruitzien, delegeren en wat een ander niet kan/wil doen, zelf doen.
Of met een modernere term: House-keeping manager.

Misschien moet ik dàt wel 's op m'n visitekaartje zetten (en zien of het indruk maakt ;-))

Bezoek

Morgen krijgen we leuk bezoek, maar ik hou het nog even als verrassing voor de kinderen.

Het bezoek heeft zich een gps aangeschaft en wil nu daarmee komen pronken!
Pfff, ik baseer mij nog altijd scoutsgewijs op de zon, wat me redelijk tot goed lukt. Wel vervelend bij nachte of ontij, wanneer ik dan toch de verkeerde kant oprij...

'Wie denk je dat er komt?'

Met een uitgestreken gezicht, maar het typische wipneusje(*) omhooggekruld, antwoordt Muis:
Een dikke schildpad!

Dat Oma Pitoe dàt maar niet te weten komt!

---

((*)Bij ons in Brabant zegt men 'Plat haar, platte zinnen', waar men mee wil aanduiden dat ze ogenschijnlijk van plan is een schelmenstreek uit te halen.)

Mei

Wol heeft iets geleerd vandaag.
'In mei leggen alle vogels een ei.'

Ik kan het me niet laten. Even testen, denk ik.
'Een ei? Leggen ze geen wafel?

Altijd kritisch blijven.
Empirisch waarnemen én bronnen controleren.

;-))

Gelukkig ziet Wolleke er ook de absurditeit van in.

Late sintvraag

Niet alleen de Paashaas intrigeert Wolleke momenteel. Hij legt blijkbaar - en terecht - ook een link met de Sint.

Out of the blue vraag hij me: 'Mama! Wat brengt de Sint niet mee?'

'Alléén de vraag al!', denk ik.
'Ik weet het niet Wolleke. Sorry.'

Koffiekoeken!

Koffiekoeken?!
Tja, die gaat papa altijd halen, op zondag en zélfs met Pasen.

---

En toch.
Later zal hij willens nillens wel inzien wie het paaskonijn annex sint is...

Ook dood

De kindjes konden vorige zondag, héél vroeg op de ochtend dan wel paaseitjes rapen, maar daar stopt de interesse dan ook.
De jacht veel leuker dan de vangst.

Moeder het ad-interim paaskonijn doet de restantjes dus elke dag plichtsgetrouw mee naar 't werk. Elke dag ééntje, zo geraken ze wel op... Nog 14 te gaan. Pfff! (en eventjes geen rekening houden met een overmaat aan calorieën ;-) - Of een levercrisis...)

Stuk krijg je ze niet zomaar, die deksels harde paaseieren. 'k Steek er dus ééntje in een plastiek diepvrieszakje. Kort op slaan met m'n vuist. Pats!
Splinters chocolade schieten in 't rond. (Gelukkig wel tegen de kanten van het zakje.)

Yes!! Die is ook al dood.

Ik grinnik in mezelf met zoveel analogie met het levend kroketje van Muisje gisteren.

(Ook al niet geschikt voor Michel van Gaia!)

Kroketjes, kip en appelmoes

Dit mag je Muis zowat altijd voorschotelen. Warm eten is haar favoriet. En dit boven lauwe boterhammetjes, ook al is er choco op. En kip met appelmoes en kroketjes met stip op één.

Vanavond dus feestdis. Dat mag wel met Pasen.
En ze eet begot meer dan ik...

Ze laat een in appelmoes gedrenkt kroketje per ongeluk op de grond vallen. 'Het leeft nog zeker?', vraag ik haar, ietwat lacherig. Ze knikt van ja.

Bij het volgende kroketje zeg ik haar: 'Bijt er eens goed in. Zodat we zeker zijn dat je kroketje dood is.'

Hap! Kop eraf. Overtuigend gebracht! Resten appelmoes nog rond haar mond.
Muis grijnst: 'Het leeft nog altijd.'

(niet geschikt voor Michel van Gaia.)