Changes

En intussen.

Intussen zijn er bochten gemaakt van 180°.
Stop - reflectie - actie.

Geen schrik om mezelf en m'n omgeving in vraag te stellen.
Alles is immers toch tijdelijk.
Ups en downs. En weer ups. Vooràl ups!

Het punt hieronder blijft er staan.

Het is tijd voor iets nieuws, iets anders.

I'll keep U posted!
Veel liefs
Carla

En dus...

Ik zet er hier een punt achter.





Punt.

Huh?

Muis is een krak in versprekingen.
Er zijn er spitsvondige bij. En grappige.
En gewoonweg mooie.

'Mama, waar is mijn porte-fum?'
'Wat bedoel je, Muisje?'

Beetje ongeduldig: 'Wel ja. Mijn porte-fum om lekker te ruiken...!'

Geef toe dat het goed gevonden is.

Bank?

Van oma en opa krijgen Wol en Muis een centje.

'Hier mama. Wil jij dat op de tank zetten?', vraagt ze me.

Het belangrijkste...

Wol en ik zijn vroeg wakker vandaag. Ondanks het kerstfeestje bij oma en opa gisteren.

'Het is kerstmis vandaag, Wol. Weet je dat?', vraag ik hem.

Hij knikt. 'Weet je wat het belangrijkste is vandaag?'
'Het belangrijkste aan kerstmis is het licht in de kerstboom en dat Jezus is geboren', gaat hij verder.

Ik pak hem vast: 'Het belangrijkste voor mij ben jij, Wol. En Muis. En papa.'
'Maar vandaag ook kerstfeest!' ;-)

Wol op tv

Wol kondigt blauwweg aan:
'Mama, ik wil op tv!'

'Da's nu toch niet moeilijk, Wolleke. Ik zal alle kaarsjes ervan af halen zodat je er kan opzitten.'

'En daar gaan we weer...', zie ik hem denken.
'Maar néén mama: in de tv!'

'In de tv? Da's al wel wat moeilijker (en zal al helemaal niet meer gaan met een flatscreen, bedenk ik). Eerst 't glas en alle machinerie eruit halen. Dan kan je wel in de tv. Denk ik.'

Wol antwoordt al niet meer.
Een mama in een tegendraadse bui. Dààr kan je niet veel mee doen.

Maan roos vis

Wol wil lezen.
De boeken uit de bib zijn al van voor naar achter uitgelezen.
De cd-rom van Vos en Haas ligt er even stil bij.

En dus googlet hij op 'maan roos vis'. (Ik heb hem het principe van de bekende zoekrobot welgeteld één keer uitgelegd.)

En vindt hij hier een leuke oefenwebsite die ik jullie niet wil onthouden. Leuk voor nieuwe lezertjes!

Secretaris

Wol heeft zichzelf aangesteld tot secretaris van de Sint: hij schrijft via de gedichtengenerator sinterklaasbriefjes voor z'n klasgenootjes. Die hij dan zorgvuldig print en uitknipt en in een envelop steekt voor het vriendje in kwestie.

Voor Loena die lief is en zes jaar, een 'popekast' (Hij schrijft nog altijd zoals hij het hoort, al is dat niet slecht voor een dikke twee maand eerste leerjaar.)
Voor brave Jiroen, ook al zes, een 'rijsbaan'.

Een rijsbaan?
'Een schuif-af, bedoel je?', vraag ik hem.
Hij draait met z'n ogen:
'Maar nee, mama! Een REEEEEEES-baan! Zo ééntje waar autootjes kunnen op rijden!

Racebaan, dus....

White

Dit weekend leuk feestje. Voor een ouw' doos zoals ik een héél evenement. Al was het maar omdat dat nog maar eens in de twee jaar gebeurt.
Mét ook alle jetlagverschijnselen van dien. The day after.

Thema was 'Strictly white'. Black-lights alom.
Iedereen had flink z'n best gedaan om er dash-gewijs witter dan wit uit te zien. Behalve de vellekes dan. Die moeten dan weer bruiner dan bruin. Kwestie van voldoende contrast te geven.

Valse tanden spotten. En té witte strings. Dat steekt ook af.

We zagen speelse elfjes, kuifige elvissen, wollige engeltjes en valse koks. Met huizenhoog kitschgehalte. Maar vooral ook veel fun. Luchtgitaren en keihard vals meezingen.

En wat opvalt. Achttien of achtendertig.
Een mens verandert niet veel.

Boerenbedrog

Iedereen heeft het over het milieu. Maar wié doet er iets aan? Koop nu uw nieuwe 'XYZ' met slechts 113 gram per kilometer CO2-uitstoot.
Want minder verbruiken is minder vervuilen.

Ergerlijke reclame.

'Ik verbruik minder want ik koop meer.' Op wat slaat dàt nu?

Want ten eerste is 113 gram per kilometer nog véél te véél. Nog niet zo lang geleden hoorde ik het pleidooi van een groene politicus om de autoindustrie op Europees vlak gewoon op te leggen om auto's te produceren die onder de 100 gram per kilometer zitten. In plaats van dure Research & Development te doen naar nog meer snelheid. En tegelijkertijd -oh ironie!- nog meer veilige wagens met airbags op, rond en onder en ultraveilige remsystemen. Terwijl je in België -in theorie althans- toch maar maximaal 120km/uur mag rijden.

Ten tweede. Waar gaan al die tweedehandsauto die verkocht worden dan naartoe? Worden ze verschroot? Verdwijnen ze zomaar? Nee, ze geraken gewoon op de tweedehandsautomarkt.
Of met andere woorden: nuloperatie.
Of nog erger: we verschepen onze 'oude brol' naar Afrika (en niet alleen aftandse wagens). Daar kunnen ze nog iets mee doen (??). Ik heb in Togo auto's gezien die in nog geen 100 jaar meer door de autokeuring geraken. Maar ze rijden. En ze vervuilen nog steeds even veel.

Opwarming van de aarde.
Hier (misschien) wat minder en daar dan weer wat meer.
Een nieuwe wagen kopen zal in elk geval niet veel verhelpen.

Melancholie

Duurt november alweer te lang? Die ellendig korte dagen.
Regent het te veel? Te veel grijs op straat?
Te vaak te donkere, te mistroostige mensen onderweg?
Mensen die je ziet, maar ze kijken je niet aan.
Toeterende geërgerde auto's en te veel files?

Ruitenwissers heen en weer. Liedje op de radio.
'Ze zeggen dit en ze zeggen dat.
Over de regen weet elk één wel wat;
Ze zeggen: Loop maar niet op straat na tien.
Maar het was precies een treffer van achttien karaat, Kristien.
(...)
Ik hield nooit meer van de regen als toen.
Het lijkt wel alsof we hadden zo een bui vandoen.'
Vergeten muziekje en vergeten tekst.
Maar het verleden is opeens zo intens nabij.
Vijftien jaar, Anne en ik luidkeels zingend in de klas.
Volop fun en giechelen.

En nu: melancholie. Ik huil, stil.

Storm

Lekker weertje vandaag.
En uitstekend (!) voor m'n "coiffure".

Nog een bezem en een lange paarse cape mankeren. En als toetje, een harige pukkel nét naast m'n neus... Hèhèhè.

"Vlieg met me mee, over de regenboog, rainbow..."

Allo allo?

De nieuwste versie van het Mega Mindy-lied. Aangepast door zoonlief.

"Ik ben Mega Mindy, Mega Mindy!
'k ben een échte superheld
Die elke boef op aarde belt!"

Amai!
Serieuze telefoonrekening moet dat meiske hebben....

Hopelijk heeft ze Skype!

---

Graag verwijs ik hier ook naar een geniale vondst van kinderen van een andere mama...

38

Achtendertig vandaag. Acht-en-dertig!!
Veertig min twee. Of twee maal negentien.
Terwijl ik binnenin nog steeds dezelfde zotte doos ben.
Iets verantwoordelijker, dat wel. En milder.
Alleen als ik in de spiegel kijk, verwacht ik telkens een jonger gezicht.

Gek.
Zou dat ook nog zo zijn als ik achtentachtig word?
Ik vermoed van wel:
'Hoe oud bent u, mevrouw?'
'Achtentwintig. Denk ik.'
(M'n geheugen zal tegen dan wel z'n beste tijd gehad hebben, nietwaar!)

Gelukkig ook veel lachrimpeltjes. Dààr ben ik wel trots op.

Het doet me niet echt iets, ouder worden.
Gewoon. Part of the game.
De enige manier om lang te leven.

Ik gniffel.
Zus: 'Papa, jij lijkt precies wel op een opa!'

En ik vis naar een complimentje van m'n dochter en hoop dat ze me jonger schat dan Lief: 'En mama dan, Muis?'

Ze kijkt me verbaasd aan: 'Nee, mama!'
Helaas!
'Geen opa, maar een oma, hè!'

Lekker!

Ik zie ze graag, m'n twee kleintjes. We knuffelen veel en geven mekaar veel kusjes. En we kunnen ook stevig ruziemaken. Ook dàt hoort erbij.

's Avonds maken we tijd voor elkaar. Een beetje zot doen en samen lachen, de dag overlopen of een verhaaltje vertellen. Of zingen. Hoeba-hoeba-hoeba-hop-hop-hop.

Als Wol gaat slapen, vraag ik hem of ik hem mag opeten.
'Zodat ik je altijd bij mij heb.' Dat mag niet.

'En enkel je oor dan?'
Dat wel.

Waarna ik haphaphap in z'n oor en hij giechelt als een zot gibbergatje.

Geluk zit in kleine dingen. Oorsmeer bijvoorbeeld.

Wij zijn twee vrienden

Nieuw avondritueel.

Muis is ermee begonnen. Als ze gaat slapen, geeft ze mij nog een dikke knuffel en zegt: 'Mama, jij bent m'n beste vriendje!'
Lief hè! Hopelijk zegt ze dat nog als ze dertien is.

En plots viel dit mij in. Elke avond weer opnieuw zing ik.
Tot onze laatste snik.



Beste lezer, neem het mij niet kwalijk als u vannacht niet kan slapen en meezingt... Het is irritant aanstekelijk!

(Voor de generatiegenoten: het dateert uit 1978!)

Stan

Bericht van de ouders van Wardje en Noor.

Stan is vorige woensdag geboren.

Geen persoonlijke geboortecadeautjes, wel een storting op het Kinderkankerfonds of voor het Olivia Hendrickx Research Fund.

Een mooi leven wens ik je, Stan!

I'm not aware of too many things...

Een vervolgje dat slaat op de vorige post.

Uittreksel uit liedje van Edie Brickell (tegenwoordig Mevrouw Paul Simon):

I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Philosophy is the talk on a cereal box.
Religion is the smile on a dog.
I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Choke me in the shallow water before I get too deep.
What I am is what I am.
Are you what you are - or what?
I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Philosophy is a walk on the slippery rocks.
Religion is a light in the fog.
I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Choke me in the shallow water before I get too deep.
What I am is what I am.
Are you what you are - or what?
Don't let me get too deep.

Credo

Noch Wol noch Muis zijn gedoopt. Bewust.

Vandaag liet ik weten aan Wol's meester dat hij dus ook niet z'n communie doet. En hoewel ik geen verantwoording moet geven, vind ik toch nodig er even over te reflecteren.
Al was het maar om Wol zélf een degelijke uitleg te geven.

Ik moet heel ver teruggaan in m'n geheugen. Lagere school.
Bij de 'nonnekes'. Zuster Ida en Moeder Overste.
Een paar verhalen uit die tijd zijn me altijd bijgebleven.

'n Kindje van zeven dat verdronk.
Winter. Schaatsen op een krakkemikkig bevroren vijvertje. Ze zakte door het ijs en geen volwassene in de buurt om te helpen.
Ik was zelf zeven.
Uitleg van de juf van het tweede leerjaar: 'God wil dat zo.'
'God moet wel écht slecht zijn, als Hij dat wil', dacht ik.

Papa en ik gingen elke zondag naar de mis. Opa en oma ook.
Opa sliep en snurkte. Oma keek wie er nog was.
En vooral wie er niét was.
Als ik vroeg hoe het kwam dat er mensen waren die niet naar de mis gingen, kreeg ik als antwoord: 'Die mensen zijn slecht!'
Ik verstond dit niet...
Ook toen al waren er meer mensen op straat dan in de kerk.

Een jaar of twaalf. Langzaam besef van andere godsdiensten.
Elke godsdienst z'n God. En in m'n kinderlijke verbeelding zag ik een soort van heilige Hotline. Van de éne wolk naar de andere.
Allah belt met JWHW (Joden spreken de naam van God niet uit; ze geloven in een niet-'voorstelbare' voorstelling van de godheid. Net als moslims trouwens.): 'Die joden van u maken het daar wel weer bont in de Gazastrook!'
Of kleurrijke Brahma op bezoek bij 'onze' katholieke God-met-lange-grijze-baard en wit gewaad: op het menu rijstpap geserveerd met gouden lepeltjes.
(Rijstpap?? Aardbeien met slagroom! Champagne!
Dat lijkt me nét iets feestelijker...)

Vierde middelbaar. Godsdienst van een streng-katholieke pater.
'Er zijn slechts vijf wereldgodsdiensten en de rest zijn sektes.'
'Wat zijn sektes?'
'Slecht, minderwaardig, zoals bijgeloof', was het antwoord van de leraar.

Ik werd ouder en ging op zoek. De katholieke roots waren er.
Wortels die niet doorgeknipt hoeven te worden.
Maar ook: Hare Krishna, Hindoeïsme, Boeddhisme, Islam & Jodendom.
Natuurgodsdiensten. De Etrusken. De Kelten en de Germanen bij ons. Indianen op een ander continent.

En zoveel misvattingen van de ene godsdienst tegenover de andere. Zoveel machtsstrijd. Zoveel menselijke drama's die gebeurden in Gods naam. En nog gebeuren.

Waarom meewarig kijken naar het Hindoeïsme en z'n talrijke goden? Welk verschil is er met het Christendom, de Drie-Eenheid, Maria en de Engelen?

Ik geloof niet (meer) in goed of slecht. Ik geloof ook niet dat deze God beter of slechter is dan die God. Want in feite gaat het toch om hetzelfde...

Ik geloof in een Oerbron. In 'Het'. Niet mannelijk, niet vrouwelijk, geen persoon. Maar wél heel persoonlijk en direct.
Dat wat voor mensen ondenkbaar is. 'On-voorstelbaar'.
Zoals het voor 'platvoeters' onmogelijk is driedimensioneel te denken. Zoals het voor ons onmogelijk is te denken in vier, vijf of meer dimensies.

'Maar waar is nu precies Het Koninkrijk Gods?'
'Zoek niet verder: het Koninkrijk ligt in U.'

Ik geloof in de Mens en alle levende Wezens. Allemaal een Vonkje uit de Oerbron. Allemaal onderling verbonden.
Dat waar we van afgesplitst zijn om menselijkheid te voelen. En waar we naar verlangen om naar terug te keren.
God is niet ver weg op z'n wolk. God is deel in elk van ons. We zijn zelf 'deeltje God'.

Maar geloof mij niet. Geloof vooral niet wat ik beweer. Ervaar.
Maak het stil. Kijk naar binnen. En weet.

'Sterk in jezelf, gelijk zoals alle anderen, nederig in die wetenschap.'

En nog eentje...

In de auto. Nog een verhaaltje van Wol vandaag.
'Een luipaard rijdt in volle vaart tegen wel 300 km per uur!'

'Rijden, Wol? Hoe bedoel je? Op rolschaatsen dan?'

Terwijl ik dit visualiseer, hoor ik hoe Wol hetzelfde doet: hard gegiechel op de achterbank.

'Nee mama! Ik bedoel: een luipaard loopt tegen wel 1000 km per uur.'
'Duizend kilometer? Zo rap als een vliegtuig dan?'

En Muis zet in: 'Is het een vliegtuig? Is het een vogel? Neen, dat is het niet! Het is Mega Mindy die je aan de hemel ziet!'

---

Ik weet het weer: wat een geluk heb ik met zo'n supertoffe kinderen!! We zitten op dezelfde golflengte. Kan het ook anders?
Echt zo een paar waar je graag uren mee aan de toog hangt op een lome vrijdagnacht. Tot over een 15 jaar...